ambervandeplas

Ik hoor Mariah Carey al van ver zingen. Als ik dichterbij kom, ruik ik ook de geur van glühwein. Tot mijn verbazing staan er rode skiliften op het Muntplein. Net zoals in de Alpen plakken er ook hier verbodstekens op, zoals verboden te staan, niet wiebelen en niet roken. 

Eten dat mag je wel en drinken dat is verplicht. Binnenin is er een lichtbruin tafeltje gemaakt met houten bakjes waar een wit schapenvachtje op ligt. De ski’s en snowboards die aan de lift hangen, zie je door het vensterraam. Een man eet er zijn McDonaldsburger op.

Daarnaast staat een typisch houten kerstkraam versierd met gouden en rode kerstslingers en lichtjes. Op de toog staat een lichtgevende sneeuwman. Een man komt zijn herbruikbare beker terugbrengen en zegt al licht aangeschoten: “Trés bon, le vin chaud.”  

Ik bestel een warme chocolademelk. De ober roert in zijn dikke kom op het vuur en schenkt in. Naast de kom staat een grote pan met Tartiflette. De geur van kaas en spek is hevig. Op het bankje naast het kraam zit een gezin Brusselse wafels te eten. De twee dochters, allebei nog in de lagere school, genieten van de kerstsfeer. 

Ik kruip in mijn eigen skilift en kijk naar de massa. Een vrouw vecht tegen de wind, haar sjaal houdt ze stevig vast terwijl ze vooruit stapt. De wind is koud en komt via het deurgat van de lift binnen. Het doet mij denken aan de bries in de Alpen. Een 30-er passeert met een kleine box, die verstopt zit in zijn blauwe Eastpak rugzak. YMCA staat op en ik krijg zin in een echte après-ski. 

Een licht verschijnt in de donkere tunnel en ik kan het grijze perron al zien. De trein is overvol, dus zit ik op de grond dicht bij de deur. Ik leun als een propje tegen een klein verhoogje. De trein stopt bruusk en ik stap uit. Voor het station Brussel-Centraal liggen de daklozen nog rustig te slapen. Ze liggen opgerold in verschillende slaapzakken boven dunne kartonnen. Ik denk terug aan mijn warme bed met mijn zacht laken en mijn boterham met choco. Ik heb medelijden, een gevoel dat ik niet wil voelen. Dus ik schuif het weg. Ik passeer de slapende personen, net als tientallen anderen. 

Sommigen kijken ernaar alsof het gefrommeld papier is, straatafval dat zal worden opgeruimd met de eerste beste vuilniswagen. Ik stap verder. 

Onder de poort waar de smurfen zijn getekend, spreekt een vrouw me aan. Ik knik en zeg ‘Bonjour’. Ik ben van plan om weg te gaan, maar ze vraagt of ik eten wil kopen voor haar dochter. Kinderen, mijn zwakke plek. Ik heb nog tijd en zeg aarzelend “Ja.” Samen met het kind koop ik een jonagoldappel. Weer buiten frommel ik het kasticket op en smijt het in de vuilbak. Ik kijk terug naar het kind. Ze loopt naar haar mama en kruipt onder het deken. Ze drukt zich dicht tegen haar mama aan en eet de sappige appel op. Van ver lijken ze op twee propjes papier, maar dat zijn ze niet.

De zon schijnt, de stralen worden gereflecteerd door de kleine waterwolkjes van de mist. Het is nog vroeg. Op het speelplein zijn alle kinderen aan het ravotten. Het touwenparcours vinden ze fantastisch. Daaronder ligt een grote modderplas. Ze treiteren elkaar om erin te vallen. Het is koud. De bus start zijn motor. Ik wrijf met mijn handen om ze warm te houden, terwijl ik de kinderen bijeenroep. Ze gaan alleen nog eens naar het wc. Daarna tel ik de kinderen die erop springen. Samen met mijn mede-animatoren vertrekken we naar Technopolis.  

In mijn herinnering was het ontzettend leuk, zelf een beetje magisch. Wanneer ik er ben, besef ik dat de herinnering is van een klein kind. Ik kan alle leuke proefjes verklaren. Ik merk op dat er ook verschillende nieuwe zaken zijn. Zo is er een fiets met een VR-bril. Ik zet de bril op en kijk rond. Na een paar seconden ben ik het al beu. Om mij te laten geloven dat ik fiets boven de Grand Canyon, heb je meer nodig dan een bril. Ik hoopte dat ik de fantasie van een kind terug had, die verwonderd was door kolkend water en elektriciteit dat je haar omhoog laat springen. Alles was dan zo magisch en speciaal. Na al die wetenschapslessen in het middelbaar, komt er nu enkel een saaie theoretische gedachtegang naar boven.